Alfabet włoski

Alfabet włoski

Język włoski, znany ze swojej melodyjności, bogatej historii i kulturowego znaczenia, fascynuje uczących się na całym świecie. Kluczem do opanowania tego pięknego języka jest zrozumienie jego fundamentów, a wszystko zaczyna się od alfabetu. Alfabet włoski i zasady wymowy włoskiej są pierwszym krokiem w podróży każdego pasjonata języka włoskiego. 

Wymowa włoska

Naszą przygodę z językiem włoskim rozpoczniemy od nauki wymowy włoskiej. Jest to naprawdę proste, oprócz poniżej podanych zasad, pozostałe wyrazy czytamy tak jak widzimy. Przy każdej zasadzie podałam też przykłady słów, które zilustrują ich poprawną wymowę. To nie tylko ułatwi Ci naukę, ale także pomoże w unikaniu typowych błędów wymowy. W Via Italia, z naszymi grupowymi kursami włoskiego, kładziemy zawsze duży nacisk na praktyczną naukę wymowy. 

Wymowa poszczególnych liter:

C – [tʃ] lub [k]

Wymowa litery „C” zależy od następującej po niej samogłoski.
Przed „I” i „E” wymawiana jest jako [tʃi] [tʃe], podobnie jak polskie „czi” „cze” w słowie „cinquecento” (500).
W innych przypadkach brzmi jak [k], na przykład w słowie „casa” (dom).

G – [dʒ] lub [ɡ]

Podobnie jak „C”, „G” zmienia swoją wymowę w zależności od następującej samogłoski. Przed „I” i „E” brzmi jak [dʒi] [dʒe],  na przykład w „gelato” (lody), „giorno” (dzień).
W pozostałych przypadkach brzmi jak [ɡ], jak w „gatto” (kot).

Litera „H” jest zawsze niema w języku włoskim, co oznacza, że nie jest wymawiana. Przykładem jest słowo „hotel„, które brzmi jak [otel].

CHI/ CHE – [ki]/ [ke]

„CHI” lub „CHE” w języku włoskim wypowiadamy podobnie do polskiego [ki] [ke], np. „occhi” (oczy), „che cosa” (co)

GHI/ GHE – [gi]/ [ge]

Podobnie, „GHI” lub „GHE” w języku włoskim wypowiadamy podobnie do polskiego [gi] [ge], np. „ghepardo” (gepard), „ghiaccio” (lód, np. na jeziorze)

GLI – [ʎi]

„GLI” wymawiamy trochę podobnie do polskiego [li]. Aby rozróżnić głoski „LI” a „GLI” wypowiadając „gli” należy dotknąć językiem tylnych górnych zębów, np. „famiglia” (rodzina)

GN – [ˈɲ]

Głoskę „gn” wymawiamy trochę podobnie do hiszpańskiego [ñ], ewentualnie polskiego [ńi] , np. „gnocchi” (włoski makaron podobny do kopytek), „signora” (pani).

QU -[kł] 

Głoskę „qu” wymawiamy jak polskie [kł], np. „questo” (to, ten).

S – [s] lub [z]

Zasady dotyczące wymowy literki „s” mogą wydawać się skomplikowane, ale z doświadczenia wiem, że kursanci intuicyjnie wymawiają te wyrazy poprawnie.
Najważniejsze, aby zapamiętać, że pomiędzy dwoma samogłoskami i przed spółgłoskami dźwięcznymi, np. b, d, g „s” wymawiamy jak [z], np. „rosa” (róża), „casa” (dom), sbaglio” (pomyłka).  W innych przypadkach „s” wymawiamy normalnie jak „s”, np. „sono” (jestem), „presto” (wcześnie). Warto też zapamiętać, że jeśli literka „s” jest podwojona zawsze ją czytamy jak „s”, np. „rosso” (czerwony)

SCI/ SCE – [ʃi] / [ʃe]

Kolejne głoski szelszczące, które wymawiamy podobnie do polskiego [szi] [sze], np. „sciare” (jeździć na nartach), „scenario” (scenariusz).

V – [w]

Literę „v” wymawiamy jak polskie „w”, np. „vino” (wino), „via” (ulica).

Z – [c] / [ts] lub [dz] 

Wymowa litery „z” zależy często od regionu. Najważniejsze, aby zapamiętać, że litery „z” NIGDY nie wymawiamy jak polskie [z]. Zazwyczaj jeśli wyraz zaczyna się od „z” jest wymawiane jako [dz], np: „zoo” (zoo),  natomiast w środku wyrazu jak [c]: „pizza” (pizza), „mezzo” (połowa).

Pozostałe litery wypowiadamy tak samo jak zapisjemy.

Częste błędy wymowy – jak ich unikać

Nauka włoskiej wymowy otwiera drogę do poprawnej wymowy, jednak nawet najbardziej zaawansowani uczniowie mogą napotkać trudności. Oto kilka porad, które pomogą uniknąć najczęstszych błędów wymowy w języku włoskim:

1. Podwojone spółgłoski 

  • Błąd: Niezwracanie uwagi na podwójne spółgłoski
  • Jak unikać: W języku włoskim często występują podwójne spółgłoski i trzeba o nich pamiętać. Jeśli nie podwoimy dźwięku danej spółgłoski wypowiemy zupełnie inny wyraz. Przykład: „nono” (dziewiąty) vs „nonno” (dziadek), bardziej ekstremalne przykłady: „penne” (typ makaronu „rurki”) vs „pene” (penis) lub „anno” (rok) vs „ano” (odbyt).

2. Akcentowanie

  • Błąd: Niewłaściwe akcentowanie słów.
  • Jak unikać: Często mówi się, że włoski jest językiem melodyjnym, a to wynika właśnie z akcentowania. Włosi są tak bardzo przyzyczajeni do właściwego akcentowania, że jeśli ktoś nawet wymówi poprawnie wyraz, ale źle zaakcentuje, Włoch może go nie zrozumieć.
    Polacy uczący się języka włoskiego, zdecydowanie najwczęśniej źle akcentują wyrazy: „bambino” (dziecko) i „lavoro” (praca).
    Często też akcent zmienia znaczenie wyrazu, chociaż pisownia jest identyczna, np: „vestiti!” (ubierz się!) vs  „vestiti” (ubrania); „ancora” (kotwica) vs  „ancora” (jeszcze).

3. Utrwalona zła wymowa 

Bardzo często, także w polskiej telewizji, słyszę źle wymawiane włoskie wyrazy. Najczęściej są to: Lamborghini (czytamy przez [gi], nigdy [dżi]), prosciutto [wymawiamy bardziej jak polskie „szi”), bruschetta (wymawiamy przez [ske]), gnocchi (popatrzcie do omówienia głoski „gn”, nigdy g nie wymawiamy!), espresso (tam nie ma „k”!). 

Pamiętając o tych wskazówkach i regularnie ćwicząc, z łatwością unikniesz typowych błędów i znacząco poprawisz swoją wymowę w języku włoskim. Powodzenia! :)

Alfabet włoski

Jak już teraz znasz wszystkie zasady wymowy, przejdźmy do włoskiego alfabetu.
Alfabet włoski składa się z 21 liter, a każda z nich ma swoją unikatową wymowę, która różni się od tej znanej z języka polskiego. W nawiasie zapisałam wymowę liter, przeczytaj te literki według poznanych wcześniej zasad włoskiej wymowy.

Ciekawostką jest, że Włosi jeśli literują wyrazy nie używają tak jak my w Polsce np. imion, ale nazw konkretnych miast. Poniżej obok alfabetu dopisałam miasta, które występują przy literowaniu. W niektórych bardziej problematycznych podkreśliłam samogłoskę na którą pada akcent (czyli w skrócie przedłużamy tę samogłoskę w celu poprawnego akcentowania). 

A [a] di Ancona 

B [bi] di Bologna/ Bari 

C [ci] di Como / Cagliari

D [di] di Domodossola

E [e] di Empoli

F [effe] di Firenze

G [gi] di Genova

H [acca] di Hotel

I [i ] di Imola

L [elle] di Livorno

M [emme] di Milano

N [enne] di Napoli

O [o] di Otranto

P [pi] di Palermo

Q [cu] di Quarto

R [erre] di Roma

S [esse] di Savona

T [ti] di Torino

U [u] di Udine

V [vu] di Venezia

Z [zeta] di Zara

W alfabecie włoskim występuje też 5 liter pochodzenia obcego. Z racji tego, że nie ma włoskich miast, które zaczynają się od tych liter, jeśli już przy litrowaniu trzeba będzie podać wyraz, można wspomóc się tymi poniżej:

J [i lunga] di jeans  *lungo oznacza długi, więc dosłownie „długie i”

Y [ipsilon / i greca] di yogurt

K [cappa] di ketchup

X [ics] di xbox

W [vu doppia] di wurstel  *doppio oznacza podwójny, więc dosłownie „podwójne v”

Kiedy używamy alfabetu?

Alfabetu używamy chcąc przeliterować np. nasze imię, nazwisko czy miejscowość. Często Włosi mają problem z zapisaniem obcojęzycznego nazwiska, więc alfabet jest bardzo pomocny!

Jakie pytanie możemy usłyszeć?

Puoi fare lo spelling del tuo nome? Możesz przeliterować swoje imię?

Puoi fare lo spelling del tuo cognome? Możesz przeliterować swoje nazwisko?

Na to pytanie mogę odpowiedzieć:

  • Sì, certo (tak, oczywiście).
  • Il mio nome si scrive (moje imię zapisuje się) : emme – a – gi – di – a – elle – e- enne- a.
  • Il mio cognome si scrive (moje nazwisko zapisuje się): esse – zeta – ci – zeta – e – pi – a- enne- i – kappa.

Oczywiście jeśli ktoś miałby problem ze zrozumieniem dodałabym nazwy miast, czyli np. Emme di Milano, a di Ancona …. itd.

Zakończenie

Jeśli czytasz zakończenie to oznacza, że udało Ci się zrobić piewszy krok w kierunku poznania języka włoskiego! Bravissimo! Bravissima!

Mam nadzieję, że ten artykuł nie tylko pomoże Ci zapamiętać jak poprawnie wymawiać wyrazy, ale także zainspirował Ciebie do dalszej nauki i eksploracji języka (zajrzyj na moją stronę jeżeli chcesz dowiedzieć się więcej o kursach z języka włoskiego – Kursy włoskiego).

Pamiętaj, że każda litera, każde słowo, które uczysz się wymawiać i rozumieć, przybliża Cię do płynności w języku włoskim oraz do głębszego połączenia z bogatą historią i kulturą Włoch.

Nie zapominaj także o znaczeniu praktyki i cierpliwości; nauka języka to proces, który wymaga czasu, poświęcenia i, przede wszystkim, pasji.

Dziękuję za towarzyszenie nam w tej edukacyjnej przygodzie. Niech odkrywanie zasad wymowy i alfabetu włoskiego będzie dopiero początkiem Twojej fascynującej podróży z językiem włoskim.

Buona fortuna!

Godziny po włosku

Godziny po włosku

Godziny po włosku: Jak je tworzyć i wymawiać

Czy kiedykolwiek zastanawiałaś się, jak powiedzieć godzinę po włosku? Włoski jest pięknym językiem, który ma swoje unikalne zasady dotyczące mówienia o czasie.

W dzisiejszym artykule skupimy się na jednym z podstawowych aspektów języka włoskiego – godzinach.

Z mojego doświadczenia w nauczaniu języka włoskiego w szkole Via Italia wynika, że wiele osób ma problem z prawidłowym zrozumieniem i użyciem godzin po włosku. Często próbują one bezpośrednio przetłumaczyć struktury z języka angielskiego lub polskiego, co nie zawsze jest skuteczne. Dlatego postanowiłam przygotować ten przewodnik, który pomoże Ci opanować godziny po włosku raz na zawsze!

Jak zapytać o godzinę po włosku i jak odpowiedzieć?

Pytanie o godzinę:

Aby zapytać o godzinę po włosku, używamy jednego z dwóch pytań:

Che ora è lub

Che ore sono.

Oba pytania oznaczają „która jest godzina”.

Przykłady:

  • A che ora ci vediamo?” – O której godzinie spotkamy się?
  • Fino a che ora lavori?” – Do której godziny pracujesz?

Możemy też zapytać bardziej szczegółowo:

Mi sa dire che ore sono? – Czy jest pan (pani) w stanie powiedzieć/ czy potrafi pan (pani)  powiedzieć która jest godzina?

Mi sai dire che ore sono– czy możesz mi powiedzieć, która jest godzina?

Odpowiedź:

Odpowiadając na pytanie o godzinę, stosujemy następuący schemat:

Czasownik być „Sono” + rodzajnik „le” + pełna godzina + minuty

Przykład:

  • Sono le due e dieci – Jest godzina druga dziesięć

Warto zwrócić uwage na to, że wyjątkiem jest godzina pierwsza: è l’una (to jest nawet logiczne, ponieważ godzina pierwsza jest pojedyncza, kolejne godziny są już w liczbie mnogiej).

IMPORTANTE! WAŻNE!

Tak jak napisałam wcześniej, tylko przed godziną pierwszą używamy formy czasownika è, przed innymi godzinami używamy sono.

Jeśli chcemy powiedzieć – „jest godzina siódma”

powiemy: sono le sette.

Poza godziną pierwszą nigdy nie użyjemy formy „è” tak jak w języku polskim.

Podając godziny przed liczebnikiem należy użyć rodzajnika. Zazwyczaj używamy rodzajnika „le, jedynie przed godziną pierwszą używamyl’.

wskazując minuty możemy użyć:

  • edo około 35. minuty

Przykład:

Sono le due e venti – jest druga dwadzieścia (dosłownie: i dwadzieścia minut)

  • „meno„→ od około 35 minuty do kolejnej pełnej godziny.

Przykład:

Sono le tre meno dieci – jest za dziesięć trzecia (dosłownie: jest trzecia minus dziesięć). 

Pamiętaj, że zawsze na początku podajemy pełną godzinę, nigdy nie zaczynamy od minut.

    UWAGA!

    4 – to quattro, a kwadrans to un quarto.

    Sono le due e un quarto = Sono le due e quindici (Jest kwadrans po drugiej).

    Pół godziny zazwyczaj występuje w formie żeńskiej, chociaż jest też coraz częściej popularne wyrażenie mezzo.

    Przykład:

    Sono le due e mezza = Sono le due e mezzo.

    Ja preferuję nadal formę żeńską, chociaż forma męska jest już uznana jako poprawna.

    Dlaczego wolę formę żeńską?

    Tak naprawdę dawniej mówiło się sono le due ore e mezza, czyli uzgadniało się wyraz „mezza” do „ora”. Potem tak dużo Włochów popełniało błąd używając formy „mezzo”, że ostatecznie została uznana jako poprawna

    Z innymi wyrażeniami nadal obowiązkowo uzgadniamy wyraz „mezzo do rzeczownika:

    • Rodzaj żeński z końcówką -a:

    una settimana e mezza (półtora tygodnia),

    un’ora e mezza (półtorej godziny).

    • Rodzaj męski z końcówką -o:

    un anno e mezzo (półtora roku),

    un giorno e mezzo (półtora dnia)

    System wskazywania godzin w języku włoskim

    W języku włoskim możemy wskazywać godziny zarówno w systemie 12 godzinnym lub 24 godzinnym. Ten drugi sposób jest bardziej formalny.

    Używając system 12 godzinny, możemy też dodać wyrażenia takie jak:

    • di mattina (rano),
    • di pomeriggio (po południu),
    • di sera (wieczorem),
    • di notte (nocą).

    Przykłady:

    • Sono le cinque di mattina Jest godzina piąta rano.
    • Sono le cinque di pomeriggio – Jest godzina piąta po południu.

    Jeżeli powiemy è mezzogiorno, è mezzanotte to w tym tym przypadku nie używamy rodzajnika

    Obejrzyj śmieszny filmik dotyczący godzin po włosku: Filmik

    A teraz ćwiczenie!

    Wybierz właściwą odpowiedź. Czasami więcej niż jedna odpowiedź jest poprawna.

    Kliknij aby przejść do ćwiczenia

    Podsumowanie

    Mamy nadzieję, że ten artykuł rozwiał Twoje wątpliwości dotyczące pytania o godzinę i odpowiadania na nie w języku włoskim. Pamiętaj, że nauka języka to proces, który wymaga czasu i cierpliwości, ale jest również źródłem wielu satysfakcji.

    Jeżeli masz jakieś pytania lub chcesz wyrazić opinię napisz proszę komentarz pod tym artykułem

    A presto! Magdalena 

    Jak budować zdania w języku włoskim

    Jak budować zdania w języku włoskim

    Ciao a tutti!
    Dziś zajmiemy się jednym z podstawowych aspektów włoskiej gramatyki – budową zdań. Niezależnie od tego, czy dopiero zaczynacie swoją przygodę z językiem włoskim, czy też jesteście już zaawansowani, ten artykuł pomoże Ci zrozumieć, jak skonstruować poprawne włoskie zdania oraz udzieli praktycznych wskazówek, które ułatwią Ci poruszanie się w tej pięknej mowie.

    Struktura zdania po włosku

    Włoskie zdania, podobnie jak w języku polskim, składają się z kilku podstawowych elementów:

    1. Podmiot (Soggetto)

      To osoba, zwierzę lub rzecz, o której mówimy. To często pierwszy element zdania.
      Przykład:Maria (Maria), il gatto (kot), il tavolo (stół), Roma (Rzym)

    UWAGA!

    Zazwyczaj przed rzeczownikiem stoi rodzajnik. Wyjątkiem jest między innymi imię czy nazwa miasta.

    1. Orzeczenie (Predicato)

      Orzeczenie to główny czasownik zdania, który określa, co podmiot robi lub co się z nim dzieje.
      Przykład:
      mangia (je), canta (śpiewa), è (jest)

    2. Dopełnienie (Complemento)

      Dopełnienie to część zdania, która precyzuje lub uzupełnia informacje o podmiocie lub orzeczeniu.
      Przykład:
      una pizza (pizzę)

    3. Okolicznik (Complemento di Luogo, Tempo, Modo)

      Okolicznik to część zdania, która opisuje miejsce, czas lub sposób, w jaki dzieje się działanie.
      Przykład:
      a casa (w domu), con Francesco (z Francesco)

    Jak juz znasz  te podstawowe elementy, zobacz, jak skonstruować włoskie zdanie.

    Jak tworzyć włoskie zdania krok po kroku

    1. Wybierz podmiot

      Pierwszym krokiem jest wybór podmiotu – osoby, zwierzęcia lub rzeczy, o której mówimy.
      Przykład:
      Maria (Maria)

    2. Dodaj orzeczenie

      Następnie dodajemy orzeczenie, czyli czasownik, który opisuje, co podmiot robi.
      Przykład:
      Maria mangia (Maria je)

    3. Wprowadź dopełnienie

      Teraz możemy dodać dopełnienie, które mówi nam, co dokładnie Maria je.
      Przykład:
      Maria mangia una pizza (Maria je pizzę)

    4. Uzupełnij Okolicznik

      Na koniec możemy dodać okolicznik, który podaje dodatkowe informacje, takie jak miejsce, czas lub sposób.
      Przykład:
      Maria mangia una pizza a casa (Maria je pizzę w domu)

    Praktyczne porady

    1. Przede wszystkim pamiętaj, że szyk zdania w języku włoskim jest dość elastyczny.  Często kolejność elementów zależy od tego na co chcę położyć nacisk w zdaniu, np.
      (Io) ho fatto la pizza. Zrobiłam / przygotowałam pizzę.
      Ho fatto io la pizza! To ja zrobiłam pizzę (a nie ty, jak zazwyczaj).
    2. Zgoda w Rodzaju i Liczbie

      W języku włoskim rzeczowniki, przymiotniki, i czasowniki muszą być w zgodzie co do rodzaju (męskiego lub żeńskiego) i liczby (pojedynczej lub mnogiej). To oznacza, że wszystkie elementy zdania powinny pasować do siebie pod względem rodzaju i liczby.
      Przykład:
      La ragazza (Dziewczyna) è bella (ładna).
      Il ragazzo (chłopiec)  è bello (ładny).

    3. Zaimki Osobowe

      W języku włoskim zaimki osobowe mogą być pomijane, ponieważ informacje o osobie i liczbie są zawarte w formie czasownika.
      Przykład:
      (Io) Sono polacca. (Jestem Polką)
      (Tu) sei simpatico. (Jesteś sympatyczny)
      Jednak używanie zaimków osobowych może pomóc w jasnym wyrażeniu, o kim lub o czym mówimy.
      Przykład:
      Lei (Ona) parla italiano (mówi po włosku) – a nie on.

    4.  Zdania Złożone

      W języku włoskim nie ma (na szczęście!) przypadków, ale uważaj na znaki interpunkcyjne.

    Kiedyś krążył po Internecie taki obrazek z napisem „salva la nonna” (uratuj babcię), były tam napisane dwa przykłady: Vado a mangiare, nonna! (Idę zjeść babciu) czy vado a mangiare nonna (idę zjeść babcię). Jest różnica, prawda?

    1. Język włoski to nie język angielski – odmieniamy czasowniki :)
      Przykłady:
      Buongiorno! (Dzień dobry!)
      Ciao, come stai? (Cześć, jak się masz?)
      Mi piace mangiare gelato. (Lubię jeść lody.)
      Andiamo al cinema domani. (Idziemy do kina jutro.)
      (Io) studio italiano ogni giorno. (Uczę się włoskiego codziennie.)

    Podsumowanie

    Pamiętaj, że praktyka jest kluczem do sukcesu. Ucz się nowego słownictwa, eksperymentuj z różnymi konstrukcjami gramatycznymi i nie bój się błędów – to one uczą nas najwięcej.

    Jeśli interesuje Cię nauka języka włoskiego to odwiedź stronę Via Italia, gdzie znajdziesz mnóstwo przydatnych informacji.

    Dziękuję za odwiedzenie mojego bloga. Jeśli masz pytania lub potrzebujesz dodatkowych wskazówek, śmiało pytaj w komentarzach.

    Buon apprendimento! (Miłego uczenia się!)

    Jak powiedzieć dziękuję po włosku?

    Jak powiedzieć dziękuję po włosku?

    Jak poprawnie powiedzieć „dziękuję bardzo” po włosku?

    Podstawowym słówkiem, żeby komuś podziękować to grazie.

    Do tego słowa, aby wzmocnić jego znaczenie można dodać:

    • grazie di cuore (dosłownie: dziękuję z całego serca)
    • grazie di tutto (dziękuję za wszystko)
    • grazie mille / mille grazie (tysiąckrotnepodziękowania)
    • grazie infinite (nieskończone podziękowania)
    • molte grazie / grazie tante (bardzo dziękuję)

    UWAGA!

    Nie możemy powiedzieć grazie tanto / grazie molto. 

    Określenie konkretnej rzeczy lub sytuacji

    Jeśli chcemy w podziękowaniach określić konkretną  rzecz lub sytuację za którą dziękujemy mamy trzy  możliwości:

    Łatwiejsza

    używamy konstrukcji:

    grazie + przyimek DI lub PER + rzeczownik

    • Grazie della telefonata. (dziękuję za telefon)
    • Grazie per la risposta. (dziękuję za odpowiedź)
    • Grazie per l’invito. (dziękuję za zaproszenie)
    • Grazie per la lezione. (dziękuję za lekcję)
    • Grazie per il tuo tempo. (dziękuję za Twój czas)
    • Grazie per la tua gentilezza. (dziękuję za Twoją uprzejmość)

    Trudniejsza (dla osób, które znają czas passato prossimo):

    W przypadku gdy chcemy wskazać sytuację z przeszłości używamy konstrukcji:

    grazie + di /per + czasownik posiłkowy essere lub avere + participio passato czasownika

    • Grazie di avermi telefonato. (Dziękuję, że zadzwoniłeś do mnie.)
    • Grazie di essere venuta. (dziękuję, że przyszłaś.)
      Grazie di avermi aiutato. (Dziękuję, że pomogłaś / pomogłeś mi.)
    • Grazie di aver invitato mio fratello. (Dziękuję, że zaprosiłeś / zaprosiłaś mojego brata.)

    UWAGA!

    Zauważyłam na zajęciach, że często kursanci mówią błędnie:
    grazie di telefonare, grazie di venire.
    Takie sformułowania nie istnieją w języku włoskim i jest to  niestety bardzo często popełniany błąd.

      Podziękowanie za coś co trwa do tej pory

      Jeśli chcemy podziękować za coś co trwa do tej pory możemy użyć:

       grazie + di/ per+ bezokolicznik:

      • Grazie di essere un amico così buono (Dziękuję, że jesteś tak dobrym przyjacielem).
      • Grazie di essere comprensivo  (Dziękuję, że jesteś wyrozumiały), ale powiemy: grazie di esser stato comprensivo (Dziękuję, że byłeś wyrozumiały).
      • Grazie di essere qui (Dziękuję, że jesteś tutaj)

      Podziękowanie za pomocą słówka „ringraziare”

      Możemy też podziękować używając słówka ringraziare (dziękować).W języku włoskim mówimy:

      • ringraziare qualcuno (czyli dosłownie „dziękować ktoś”).
        Używając tego czasownika należy zawsze wskazać osobę:
      • ti ringrazio – dziękuję Ci
      • La ringrazio – dziękuję Panu / Pani
      • lo ringrazio – dziękuję jemu
      • la ringrazio – dziękuję jej

      UWAGA!

      Pewnie zwróciłaś uwagę, jeśli chcemy używać zaimka, czasownik ringraziare łączy się z pronome diretto.
      Nie możemy powiedzieć gli ringrazio.

      Mam nadzieję, że ta lekcja okazała się przydatna.

      Ćwiczenia

      Jak napisać rozprawkę po włosku?

      Jak napisać rozprawkę po włosku?

      Na wielu egzaminach, między innymi na rozszerzonej maturze, na egzaminie CELI, CILS, sprawdzana jest umiejętność pisania rozprawki (il testo argomentativo).

       Co to jest rozprawka?

      Rozprawka to pisemna forma wypowiedzi w której rozważa się zagadnienie podane w poleceniu, przedstawiając argumenty i / lub kontrargumenty, wspierając je dodatkowymi wyjaśnieniami oraz/lub przykładami.

       Typy rozprawek

      Wyróżniamy przede wszystkim dwa typy rozprawek:

      • rozprawka typu za i przeciw w której należy rzetelnie przeanalizować wady i zalety
      • rozprawka opiniująca w której należy wyrazić własną opinię i ją uzasadnić.

       Struktura

      1. Wstęp

        Zawiera ogólne wprowadzenie w temat (zdanie lub dwa) i jasno sformułowaną tezę. Postawienie tezy jest bardzo ważne. Musi być ona zgodna z tematem oraz argumentacją przedstawioną w rozwinięciu. Musi też zapowiadać oczekiwaną strukturę rozprawki:

        Rozprawka „za i przeciw”
        W przypadku rozprawki „za i przeciw” we wstępie należy wskazać, że będą rozpatrywane wady i zalety / dobre i złe strony (uwaga! taka rozprawka nie może rozpatrywać tylko zalet lub tylko wad, musi być równowaga pomiędzy ilością argumentów „za” i „przeciw”). Jest obowiązkowe, aby we wstępie nawiązać do typu rozprawki, np.:

        – Ci sono molti vantaggi e altrettanti svantaggi di questo fenomeno.
        – Nella mia tesi presenterò i lati positivi e quelli negativi di questa decisione.

        Rozprawka opiniująca
        W przypadku rozprawki opiniującej trzeba jasno określić własne stanowisko w danej sprawie, np.

        – Secondo me è una buona idea.
        – Credo che questa decisione sia sbagliata.
        – La mia opinione è che sia una soluzione giusta, comunque vedo anche dei pericoli.
        – Questo fenomeno presenta molti svantaggi. Il problema è più complesso di quanto non pensassi.
        – All’inizio vale la pena dire che non sono d’accordo con questa decisione.
        – Il problema sta nel fatto che non siamo preparati a fare tali sacrifici.

        Należy unikać w tym przypadku zdań pytających:
        è una buona idea?
        lub zdań, które nie pozwalają na jasne określenia stanowiska:
        – Mi è difficile dire se è bene oppure male
        – Non so cosa pensare.

      2. Rozwinięcie

        Omawia zagadnienie w sposób przejrzysty i logiczny. Stanowisko wyrażone w tezie musi być spójne z treścią rozwinięcia rozprawki.

        Rozprawka „za i przeciw”
        Powinna zawierać porównywalną liczbę dobrych i złych stron, wszystkie argumenty i kontrargumenty przedstawione w rozwinięciu nawiązują do tezy.

        Rozprawka opiniująca
        W rozprawce opiniującej w rozwinięciu należy potwierdzić swoje poglądy. W przypadku tej formy wypowiedzi jest akceptowane podanie argumentów sprzecznych z postawioną tezą, ale tylko pod warunkiem, że zdający wskazuje na poglądy innych osób po to, żeby wyjaśnić, dlaczego się z nimi nie zgadza, np.

        -Sebbene molte persone sostengano che questa soluzione sia conveniente dal punto di vista economico, secondo me i soldi non hanno un aspetto decisivo.

        Każdy argument konsekwentnie powinien wspierać postawioną tezę.

      3. Zakończenie/ Podsumowanie

        Stanowi klamrę dla wprowadzenia, potwierdzeniem tezy, ale nie jest powtórzeniem wstępu.

       Przydatne wyrażenia (w rozprawce i nie tylko)

      (*jeśli jakieś wyrażenie/ spójnik łączy się obowiązkowo z congiuntivo dodałam taką informację)

      • Wprowadzenie pierwszego punktu:

        In primo luogo.
        Per cominciare.
        Innanzitutto.
        Prima di tutto.
        Per prima cosa.
        Per iniziare.
        Dapprima.
        (znaczenie: po pierwsze, przede wszystkim)

      • wprowadzenie kolejnego punktu, zagadnienia:

        In secondo luogo, (po drugie)
        In terzo luogo, (po trzecie)
        Inoltre, (ponadto)
        In aggiunta a ciò, (w uzupełnieniu do tego, oprócz tego)
        Poi , (potem, poza tym)
        In seguito,(następnie)

      • Wprowadzenie innego punktu widzenia:

        Da una parte / Da un lato / Da un canto. (z jednej strony),
        Dall’altra parte/ Dall’altro canto (z drugiej strony),
        Tuttavia (jednakże),
        Ciononostante (pomimo tego),
        Al contrario alcuni sostengono che (Wręcz przeciwnie, niektórzy twierdzą, że),

      • Wprowadzenie konsekwencji:

        Di conseguenza (wskutek tego),
        Ne consegue che (z tego wynika, że),
        Il risultato è che (rezultat jest taki, że),

      • Wyrażenie opinii:

        Sono dell’opinione che / Sono d’avviso che / Sono del parere che (jestem opinii, że + congiuntivo),
        La mia opinione è che … (moje zdanie jest takie, że indicativo / condizionale),
        Dal mio punto di vista/Dal mio canto (z mojego punktu widzenia),
        Per quanto mi riguarda (jeśli chodzi o mnie),
        Mi sembra che/ mi pare che (wydaje mi się, że + congiuntivo),
        Sono convinta che (jestem przekonana, że + zazwyczaj indicativo),
        Secondo me/ Per me (według mnie + indicativo),
        Sono giunta alla conclusione che (Doszłam do wniosku, że …),
        A mio parere / A mio avviso / A mio giudizio (w mojej opinii) + indicativo / condizionale

      • Inne wyrażenia:

        Alcuni ritengono che (niektórzy uważają, że + congiuntivo),
        Altri pensano che / Altri credono che (inni myślą, że + congiuntivo),
        Non si dimentichi che (nie należy zapominać, że + indicativo),
        Si ritiene che (uważa się, że + congiuntivo),
        Credo che / Ritengo che / Penso che / Suppongo che (uważam, że + congiuntivo),
        Mi immagino che (wyobrażam sobie, że + congiuntivo)

      • formy bezosobowe + congiuntivo:

        è naturale che (to naturalne, że),
        è logico che (to logiczne, że),
        è probabile che (to prawdopodobne, że),
        è possibile che (to możliwe, że),
        è improbabile che (to niemożliwe, że),
        è meglio che (lepiej, żeby),
        è giusto che (to sprawiedliwe, żeby),
        è bene che (to dobrze, że),
        è male (to źle, że),
        è peggio che (to gorzej, że),
        bisogna / occorre che (należy)+ congiuntivo,
        vale la pena che (warto) + congiuntivo,
        bisogna sottolineare/ bisogna mettere in evidenza che (należy podkreślić, że) + indicativo,
        Si noti che (zauważa się, że) + indicativo,
        Per quanto riguarda/ Per quanto concerne / Quanto a (jeśli chodzi o) + indicativo,
        Occorre prendere in considerazione il fatto che (należy wziąć pod uwagę, że),
        Si tratta di un fenomeno che richiama l’attenzione su (chodzi o zjawisko, które zwraca uwagę na),
        Bisogna tenere presente che / Bisogna prendere in considerazione che (należy pamiętać że / należy wziąć pod uwagę, że),
        Vale la pena prestare attenzione a (warto zwrócić uwagę na)

      • Spójniki (niektóre):

        – wyrażające przyczynę:
        Infatti (rzeczywiście),
        dato che / visto che (zważywszy, że – to są dwa bardzo ładne spójniki w pracy) ,
        poiché / perché / siccome (ponieważ) + indicativo,
        – zdania celowe:
        affinché / perché (żeby) + congiuntivo,
        – zdania czasowe:
        quando (kiedy),
        mentre (podczas gdy),
        dopo che (po tym jak),
        appena (jak tylko) + indicativo;
        prima che (zanim) + congiuntivo,
        – zdanie przyzwalające:
        anche se (nawet jeśli) + indicativo,
        nonostante che / sebbene / benché (chociaż, nawet jeśli) + congiuntivo,
        – zdanie sposobu: 
        come se (tak jakby) + zazwyczaj congiuntivo imperfetto,
        – zdanie wykluczające:
        tranne che, senza che (oprócz, za wyjątkiem) + congiuntivo,
        per quanto (o ile) + indicativo,
        – zdania wynikowe:
        dunque, quindi, allora (więc) + indicativo,
        – zdania rozłączne:
        o, oppure, ovvero (lub) + indicativo,
        – zdania przeciwstawne:
        ma, però, bensì (ale),
        tuttavia (jednakże) + indicativo,
        – zdania wyjaśniające:
        ovvero, ossia, cioè (czyli, to znaczy) + indicativo,

      • wyrażenie niepewności (ale z tym uważaj w rozprawce):

        Dubito che, ho un dubbio che (wątpię, żeby) + congiuntivo,

      • Podsumowanie:

        Infine (ostatecznie),
        Per concludere / Per finire (Aby zakończyć),
        Insomma (w sumie),
        Concludendo (Podsumowując),
        In conclusione (W podsumowaniu / podsumowując),
        Da ciò che è stato precedentemente detto si evince che (Z tego, co zostało wcześniej powiedziane, jasno wynika, że)

       O czym warto pamiętać?

      • wypowiedź musi być zgodna z tematem pracy,
      • nikt nie będzie oceniał czy Twoja opinia na dany temat jest właściwa czy nie, ale pamiętaj, że zarówno teza jak i rozwinięcie muszą być spójne i logiczne. Nie możesz odbiegać od tematu pracy. Pamiętaj o tym, ponieważ dużo osób traci punkty za niespójność z tematem pracy.
      • zanim zaczniesz pisać, napisz sobie listę argumentów i wybierze te, które według Ciebie najlepiej pasują,
      • W przypadku rozprawki „za i przeciw” liczba argumentów i kontrargumentów powinna być porównywalna,
      • na początku każdego akapitu warto dodać wyrażenia (te które wypisałam powyżej), które wzbogacą wypowiedź leksykalnie,
      • styl rozprawki powinien być formalny, nie należy używać kolokwializmów oraz zwrotów nacechowanych emocjonalnie,
      • naucz się na pamięć kilka zdań/skomplikowanych i trudnych zwrotów, których użyjesz w rozprawce, by dostać dodatkowe punkty za słownictwo,
      • jeśli brakuje Ci mądrze brzmiących słów/skomplikowanych konstrukcji do rozprawki, a masz dostęp do całego arkuszu egzaminacyjnego zainspiruj się słownictwem użytym w czytankach,
      • na poziomie b2 i wyższym jest bardzo ważne użycie spójników, zapamiętaj sobie przynajmniej te spójniki, które wypisałam powyżej i użyj ich kilku w rozprawce (uwaga na konstrukcje gramatyczne po spójnikach!),
      • używaj różnych konstrukcji gramatycznych: postaraj się użyć congiuntivo, condizionale, periodo ipotetico – dostaniesz za to dodatkowe punkty,
      • zdania powinny być złożone, ale oczywiście jeśli nie pamiętasz jakieś zaawansowanej konstrukcji gramatycznej – lepiej napisać zdanie w prostszy sposób, ale poprawnie.
      • po napisaniu sprawdź jeszcze raz czy na pewno teza i wszystkie punkty rozwinięcia są na temat, sprawdź także czy zdania są poprawne gramatycznie, interpunkcyjne, ortograficznie.
      • pamiętaj o akcencie pisanym w języku włoskim (ò, à, ù, ì, a także dwa różne: è, é), zapisujemy: è (jest), perché (zwróć uwagę na stronę akcentu!), benché, perciò, rimarrò, farò ecc.
      • pilnuj ilości wyrazów!
      • pamiętaj, aby praca była przejrzysta graficznie. Wstęp, rozwinięcie i zakończenie to są nowe akapity w pracy. Warto też oddzielić od siebie argumenty i kontrargumenty.

      Mam nadzieję, że artykuł okaże się pomocny w napisaniu rozprawki! In bocca al lupo! :)

      Mów jak rodowity Włoch. Stopień najwyższy przymiotników bez tajemnic.

      Mów jak rodowity Włoch. Stopień najwyższy przymiotników bez tajemnic.

      Ekstrawertyzm Włochów

      Jeśli podróżujecie do Włoch i obserwujecie mieszkańców Belpaese, to na pewno zauważyliście, że w większości Włosi są bardzo ekstrawertyczni i otwarci w pokazywaniu emocji. Ich ekspresję widać na każdym kroku.

      Głośno mówią, mocno gestykulują, jak są szczęśliwi zarażają uśmiechem, jak się kłócą to słychać ich z daleka, a jak prowadzą samochód klakson i niecenzuralne słowa są na porządku dziennym. Wydaje się, że przeciętny Włoch to wulkan emocji.

      Ekspresję nie tylko widać, ale też słychać w sposobie wypowiadania się. Chyba nie zdziwi Was to, że Włosi mają ogromną tendencję do wyolbrzymiania i przejaskrawiania.

      Stopień najwyższy

      Dziś właśnie chciałabym opowiedzieć Wam o stopniu najwyższym, a w zasadzie aż o dwóch typach stopnia najwyższego.

      Dokładnie tak – jeden stopień najwyższy to za mało. Dodatkowo poznamy różne wyrażenia zastępujące stopień najwyższy. Znajomość tych wyrażeń jest niezbędna jeśli chcecie mówić jak rodowity Włoch.

      Il superlativo relativo (stopień najwyższy względny).

      Powstaje przez postawienie przed stopniem wyższym przymiotnika rodzajnika określonego, np:

      • il più grande (największy),
      • la più bella (najpiękniejsza).

      Najczęściej określa cechę o najwyższym lub najniższym nacechowaniu w stosunku do innych osób lub rzeczy, zatem często ten typ stopnia najwyższego jest porównywany do jakiegoś innego elementu.

      Bezpłatna lekcja próbna z języka włoskiego

      Dwa schematy budowania takiego zdania:

      • rodzajnik określony + più/ meno + przymiotnik + rzeczownik + (ewentualnie di + rodzajnik + rzeczownik),

        np

      La più bella ragazza della classe si chiama Maria.
      Najpiękniejsza dziewczyna w klasie nazywa się Maria.

      • rodzajnik określony + rzeczownik + più/ meno + przymiotnik + (ewentualnie di + rodzajnik + rzeczownik),

        np.

      Venezia è la città più romantica del mondo.
      Wenecja jest najbardziej romantycznym miastem na świecie.

      Specchio, specchio delle mie brame, chi è la più bella del reame? 
      Lustereczko, powiedz przecie, kto jest najpiękniejszy w świecie?

      Il superlativo assoluto (stopień najwyższy bezwzględny)

      Wyraża maksymalną intensywność danej cechy, nie służy do porównań.

      Od formy podstawowej przymiotnika odcina się końcówkę (bell – o)  i na jej miejsce dodaje się – issimo, – issima, – issimi, – issime, np.

      • bellissimo – najpiękniejszy,
      • bellissima – najpiękniejsza,
      • bellissimi – najpiękniejsi,
      • bellissime – najpiękniejsze.

      Questa macchina è nuovissima.
      Ten samochód jest najnowszy /nowiutki.

      !Ciekawostka

      Ciekawostką jest, że w języku potocznym końcówkę superlativo możemy także dodać do niektórych rzeczowników: np. italianissimo (prawdziwy Włoch), campionissimo (mistrz, najlepszy z najlepszych).

      Kolejny sposób tworzenia stopnia najwyższego

      Innym sposobem tworzenia stopnia najwyższego jest dodanie przed przymiotnikiem wyrazów takich jak: molto, assai, davvero, proprio, particolarmente, decisamente, incredibilmente itd.

      Questo gattino è molto bello!
      Ten kotek jest bardzo ładny!

      Podwajanie przymiotnika

      Często też Włosi podwajają przymiotnik:
      Un film bello bello
      Bardzo ładny film

      Wyrażenia idiomatyczne

      Jest też sporo wyrażeń idiomatycznych.

      Poniżej przedstawię te, które są używane bardzo często przez Włochów:

      1. Bagnato fradicio.

        Przemoczony do suchej nitki.
        La ragazza è bagnata fradicia.
        Ta dziewczyna jest przemoczona do suchej nitki.

      2. Pieno zeppo.

        Przepełniony, pęka w szwach
        Questo posto è pieno zeppo la domenica.
        To miejsce jest przepełnione w każdą niedzielę.

      3. Innamorato cotto.

        Bardzo zakochany.
        La ragazza è innamorata cotta di lui.
        Dziewczyna jest całkowicie zakochana w nim.

      4. Ricco sfondato. 

        Bardzo bogaty, nadziany, obrzydliwie bogaty.
        Il suo fidanzato è ricco sfondato.
        Jej chłopak jest nadziany/ bardzo bogaty.

      5. Stanco morto.

        Wykończony, bardzo zmęczony.
        Dopo aver corso mi sento stanca morta.
        Po bieganiu czuję się wykończona.

      6. Pazzo da legare.

        (bardzo) szalony.
        Suo fratello è un pazzo da legare!
        Jej brat jest szalony / jej brat postradał zmysły.

      7. Nuovo di zecca.

        Nowiutki.
        Ha comprato una peugeot nuova di zecca.
        Kupił nowiutkiego peugeota.

      8. Ubriaco fradicio.

        Bardzo pijany, pijany jak bela.
        Francesco ha bevuto troppo, è ubriaco fradicio.
        Francesco zdecydowanie za dużo wypił, jest pijany jak bela.

      9. Brutto da morire.

        Bardzo brzydki, paskudny
        Per alcuni quest’animale è brutto da morire.
        Dla niektórych to zwierzę jest bardzo brzydkie.

      Mam nadzieję, że od dziś zaczniecie używać form najwyższych przymiotników.

      Spero che quest’articolo sia interessantissimo , che ne dite?

      Ocena Google
      5.0
      Na podstawie 54 recenzji
      ×
      js_loader